Главная » 2014 Июнь 10 » Ցավից մնաց հիշողություն ...
6:06 PM Ցավից մնաց հիշողություն ... | |
Եվ գալիս են պահեր, երբ մենք պարտավոր ենք մեզ հետ անկեղծ լինել….
 Ինձ թվում էր, թե երբևէ չեմ կարողանա այսպես ապրել...Այո՜, ինձ միայն թվում էր....
Երբ հիշում եմ, թե ինչպիսին էի մի տարի առաջ, կամ էլ մի քանի ամիս, պարզապես սարսափում եմ: Ես կամ տալիս էի ամեն ինչ, կամ՝ ոչինչ, ու այդ պատճառով էլ ես մենակ էի: Չէի կարողանում շփվել մարդկանց հետ, չէի կարողանում հասկանալ նրանց ու նրանք էլ չէին հասկանում ինձ: Հակամարտություն կար իմ և իմ միջև...Կորցրել էի ինձ....Չէի կարողանում կառավարել զգացմունքներս, դրանք ինձնից առաջ էին ընկել ու խեղդում էին, խեղդում:
Խանդ, արցունքներ, կորուստներ.....ամեն ինչ մռայլ գույներ ուներ: Ես կորցրել էի նույնիսկ ռեալ ապրելու կարողությունս, ինձ համար ոչինչ ու ոչ մեկը գոյություն չուներ, նույնիսկ՝ ինքս: Ես բոլորին մեղադրում էի , բայց մոռացել էի սկզբից ինքս ինձ մեղադրել: Քայլերը սկսվում են առաջինից: Ես հասկացա սխալս, ու սկսեցի լինել այն, ինչ այժմ եմ: Մեկն, ում բոլորը սիրում են , վստահում, ընկերուհի անվանում՝չհասկանալով, որ ես իրենց չեմ վստահում : Ես արդեն գիտեմ չափս, գիտեմ՝որտեղ լռեմ, ինչպես կառավարեմ զգացմունքներս, ես կամաց-կամաց սովորում եմ այս վիճակին: Այնքան դժվար է անկեղծ չծիծաղել, չնվիրվել մինչև վերջ, բայց ես պարտավոր եմ ապրել այս կյանքով, քանզի, հակառակ դեպքում, ես կապրեմ իմ ստեղծած մոլորակում՝հեռու իրականությունից:
Հեշտ է գտնել, դժվար ՝պահպանել: Ես դժվար գտա, ու դժվարությամբ էլ պահպանում եմ: Որքան էի անզգայացել, որքան էի սառել, որքան չարացել: Չէի հասկանում, թե ինչպես եմ կործանում կյանքս, չեմ հիշում՝ ինչպես էի այդպես ապրում, բայց հիշում եմ՝ ինչու էի այդ վիճակում: Ես կորցրել էի բոլոր իմաստները, հանուն որոնց արժեր ապրել, ես կորցրել էի մարդկանց, ովքեր կրում էին ԻՄԱՍՏ, ԿԱՐևՈՐ, ԿՅԱՆՔ անունները, ես կորցրել էի ինձ, որովհետև նրանց սիրում էի ինձնից ավել: Ու թվում էր, թե պիտի այդպես էլ մնայի մենակ, որովհետև ինձ շարունակում էին լքել: Ես ուշքի եկա, սկսեցի ապրել: Հիմա բոլորին թվում է, թե վստահում եմ իրենց, բայց չգիտեն, որ իմ մասին գիտեն այնքանով, որքանով ես եմ թույլ տալիս: Ես գծել եմ սահմաններս ու դուրս չեմ գալիս դրանցից, ես պատրաստ եմ բոլորին կորցնել՝չկորցնելով ինձ: Դժվար էր հավատալ, որ ես կկարողանամ: Հիշում եմ, թե ինչքան բան եմ արել նրանց համար, ովքեր գնացին, ու հասկանում, որ միայն դժվարության պահին ես հասկանում՝ով էր ընկեր, ով՝պարզապես բառ: Ես գրեթե մենակ էի, ու ստացա օգնություն այն կողմից, որտեղից ամենաքիչն էի սպասում:
Մենք պիտի ամեն օր վեր բարձրացնենք աչքերն ու շնորհակալ լինենք նրա համար, ինչ ունենք: Ես սկսեցի չվազել անցյալի հետևից, սկսեցի գնահատել ունեցածս: Կյանքը նորից ծաղկեց: Հաճախ գալիս է մի պահ, երբ հիշում եմ գնացածն ու կարոտում: Հիշում, թե ինչպես էի տալիս ամեն ինչ, ու չէի պահանջում ոչինչ: Հիշում եմ, թե ինչպես ավելորդ դառա այն մարդկանց կյանքում, ովքեր ինձ համար ԿՅԱՆՔ էին, բայց ես հավաքում եմ ինձ ու հիշում, որ ես ուժեղ եմ....
Այնքան դժվար է այս կյանքին հարմարվել.....բայց, մյուս կողմից, դժվարությունները հաղթահարելու համար են: Ցավից մնաց հիշողություն ...
  ...և այդ պահերն են, որ մեզ նոր կյանք են տալիս...
| |
|
| |
| Всего комментариев: 0 | |